Cudowne urodziny :)

Dziękuję Wam Kochane za urodzinowe życzenia pod poprzednim postem. Jednak nie wszystko poszło tak jak miało, bo wpis opublikował się sam, ale z opóźnieniem ... eeech, te technologie.
W lesie było cudownie. Co prawda jechaliśmy w deszczu, w ulewie spacerowaliśmy po lesie nr 1, który przywitał mnie 4 kozakami, na zachętę i na tym zakończył.
Przemoczeniu udaliśmy się do zaprzyjaźnionej leśniczówki na kawę. Dostaliśmy też wskazówki, w którą stronę pojechać (leśniczówka prowadzi też skup grzybów i zawsze wiadomo, gdzie te grzyby się pokazują) aby spotkać grzyby. Szwagier zna te lasy jak własną kieszeń więc pojechaliśmy do lasu nr 2. Wysiadam z auta a pod nogami ... podgrzybki, zwane tutaj czarnymi łebkami. I znów spacerowaliśmy w deszczu, tym razem usatysfakcjonowani, bo grzybków, malusieńkich było bardzo dużo. Gdy znalazłam jednego, następnych kilka było w zasięgu wzroku. W takich okolicznościach, deszcz nie przeszkadza :)))
Spacer po lesie ze szwagrem leśnikiem - jak dla mnie okazał się być bezcenny. Zobaczyłam rzeczy, których sama nigdy bym nie zauważyła: przejścia byków przez drogę (hahaha powiedziałabym, że jeleni, ale dostałabym po uszach od Z.), miejsca, w których ocierają się o drzewa, ślady, które zostawiają na piaszczystej drodze, mrowisko, w którym wyspał się dzik. Dla mnie, mieszczucha z urodzenia, ten wypad to nie tylko grzybobranie ale też piękna lekcja przyrody. Spodobał mi się tamten las, bardzo - w kolejnej leśniczówce dostałam dokładną mapę, abym mogła tam wybrać się sama.
A las w grzyby był bardzo urodzajny, znalazłam chyba wszystkie, które lubię najbardziej: poza znanymi podgrzybkami, prawdziwkami i kozakami rosły też surojadki, kołpaczki i miodówki. Tylko na kurki było już za późno, znalazłam jedynie kilka sztuk.

Efekt naszego wspólnego grzybobrania przedstawia się następująco:

Wszystkie zdjęcia są zrobione komórką (z przykrością stwierdzam, że poprzedni telefon robił lepsze zdjęcia :( ) - aparat co prawda zabrałam, ale obawiałam się go wyjmować w tym deszczu.

Takich urodziwych podgrzybków rosło mnóstwo, dopiero dziś wyjęłam z piekarnika ostatnią partię grzybków (nie mam suszarki a aura za oknem nie sprzyja suszeniu).

A las? Las był cudowny ... 7 długich lat musiało upłynąć abym mogła po takim spacerować.

W tym lesie czułam się bezpieczna (nie tak jak w okolicznych, zarośniętych). Zdecydowanie to MÓJ LAS i obiecałam sobie, że w przyszłym roku tam wrócę :))
W końcu mam mapę! :))

Widzicie na zdjęciach szwagra??? Macie ochotę na paczuszkę suszonych grzybów (same podgrzybki)? Kto pierwszy ten lepszy ... proszę o wskazanie numeru zdjęcia na którym ukrywa się Z. :)  
Choinka, nie wiem czy to legalne tak rozdawać grzyby, których pochodzenie mogę jedynie sama zagwarantować. Przyznam się jedynie, że z kompletnego samolubstwa wszelkie z blaszkami pożarłam w sosie i nie powiem, był obłędny! Do suszenia pozostały same podgrzybki, więc jeśli macie ochotę wyszukujcie szwagra.