Odeszła ...

Umrzeć - tego nie robi się kotu.

Bo co ma począć  kot

w pustym mieszkaniu.

Wdrapywać się na ściany.

Ocierać między meblami.

Nic niby tu nie zmienione,

a jednak pozamieniane.

Niby nie przesunięte,

a jednak porozsuwane.

I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,

ale to nie te.

Ręka, co kładzie rybę na talerzyk

także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna

w swojej zwykłej porze.

Coś się tu nie odbywa,

jak powinno.

Ktoś tutaj był i był,

a potem nagle zniknął.

I uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało,

przez półki przebiegło.

Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.

Nawet złamało zakaz

i rozrzuciło papiery.

Co więcej jest do zrobienia.

Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,

niech no się pokaże.

Już on się dowie,

że tak z kotem nie można.

Będzie sie szło w jego stronę

jakby sie wcale nie chciało,

pomalutku,

na bardzo obrażonych łapach.

I żadnych skoków, pisków na początek.

                                        Wisława Szymborska "Kot w pustym mieszkaniu"

Dziękuję Pani Wisławo, za każdy wiersz, za każdy limeryk, za ciepło bijące z Pani twóczości, za miłość do człowieka i za miłość do braci mniejszych, za to, że tak pięknie pokazywała nam Pani świat, za trafne spostrzeżenia ...

Dziękuję.