Codzienne przedstawienie

... zazwyczaj zaczyna się od złowienia myszy. Jeszcze tydzień temu zdarzały się jaskółki, ale już odleciały, więc pozostańmy przy myszach.
Jak już ofiara zostanie upatrzona i baaaardzo delikatnie przetransportowana w zębach na taras nadchodzi czas na zabawę, oczywiście w kotka i myszkę. Niestety, biedactwo nie ma szans, bo kot choć młody (ok. 5 miesięcy) do gap nie należy i nawet gdy uda jej się doczołgać w jakiś zakamarek np. szczelinę między doniczką a ścianą, albo za karton to nie ma mocnych, tak będzie skakał i tańczył wokół aż ją wydobędzie. Zauważyłam, że biedulki dla zmyłki martwe udają ... a nóż widelec kocur odpuści. Ale ten nie da się podejść, odchodzi ukradkiem tylko zerkając, niech no tylko mysz spróbuje się poruszyć - natychmiast zostanie doprowadzona do porządku, tzn. podrzucona do góry a potem przygnieciona łapą. A jak już uda jej się zejść z tego świata następuje konsumpcja, szczegółowym opisem i zdjęciami nie będę Was raczyła. Marcin tylko podgląda (bo jak wspomniałam spektakl odbywa się na tarasie, często w porze naszego posiłku) i komentuje "OOO odciął już myszy głowę i zjadł ..."

Trudno się dziwić, że po tak wyczerpującym zajęciu kotu chce się spać ...

A latem, w czasie upałów zdarzała się też taka drzemka :))

Wczoraj wybraliśmy się na wieczorny spacer ... kot oczywiście też, choć nikt go o to nie prosił. Nie wiem co Ci ludzie ze wsi, widząc mnie z kotem na rękach, sobie  pomyśleli (przecież musiałam go nieść bo inaczej wpadłby pod samochód).

Przynajmniej wiem, że w tym roku, żadna mysz na dłużej u nas nie zagości :))

Ściskam, życząc dużo dobrego humoru, na piątek 13. :))